Embed

Veda Busesi

Ben, kendine dokunan ve kendiyle çoğalan her aşka kalbini veren kadın...

Doğru muydu hayallerinin her kaybediş görünür kıldığı...Bu odada ve bu sonsuzlukta nasıl çılgınca dileniyorum hayatı! Eğer yağmur yağınca içeri gireceksen seninle gitmem uzak ülkelere. Ya da gölgelerine sığınan evimde yeşermeye çalışan canlı bir kaktüsü şımartırken,rüzgara eğimli bir mektup düşürmezsen penceremden; seninle yaşamam aşkı. Öylesine zor bir uyku şimdi seni düşünmek.Sarılışlarıma yanıt olarak içebilir misin gözyaşlarımı...Ama dur! Tenin sıcaklığından kaderime bulaşacak bir iz bırakacaksan; dur ve yalnız ürpertisini yolla gerçeğin... Belki de sana gelmek yerine saçlarımı boyatmalıydım. Bİr şiir bırakmak için, tıpkı o şarkıda olduğu gibi; sadece beni sev diye...

Yorum Yaz
Bu içeriği paylaşın!
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !